🎙️ “કબાટ કાંડ : મોરેમોરા આવવા દ્યો વ્હાલા”

 ✨ Khavad Universe ft. Riddhi ✨

🎙️ “કબાટ કાંડ : મોરેમોરા આવવા દ્યો વ્હાલા”

ગઈકાલે રાત્રે 10:47 વાગ્યે ઘરમાં officially “સ્વચ્છ ભારત અભિયાન : Wardrobe Edition” શરૂ કરવામાં આવ્યું.

Mission એક જ હતું  -

“આજે ગમે તેમ થાય… કબાટ તો ગોઠવાઈને જ રહેશે.”

બસ.

Decision એવો dangerous હતો જાણે કોઈ king Alexander યુદ્ધ પહેલા તલવાર જમીન પર મારીને પ્રતિજ્ઞા લેતો હોય.

મેં મનમાં જ કહી દીધું -

“અબ જીતની ભી સાંસે બચી હૈ… વો ઇસ કબાટ કો સેટ કરને મેં ખર્ચ હોગી બાબુ મોશાય…”

કારણ કે હવે આ ઘા સહન નહોતો થતો યાર....

દરરોજ સવારે કબાટ ખોલું અને કપડાં એ રીતે બહાર પડે

જાણે વર્ષોથી અંદર બંધ લોકો freedom fight જીતીને બહાર આવી રહ્યા હોય.

એક top ખેંચું તો એની સાથે:

- બે દુપટ્ટા,

- એક bag,

- ત્રણ guilty memories,

- અને 2019 ની unresolved trauma પણ બહાર આવી જાય.

હું તો કપડાં શોધવા જાઉં...

અને કબાટ મને character development આપી દે.

પહેલો drawer ખોલ્યો.

એટલો ભરેલો હતો કે મને બે મિનિટ માટે doubt આવ્યો ..

બે યાર !! આ wardrobe છે કે refugee camp?

એટલામાં કબાટ મારી સામે ટાયડુ હાસ્ય સાથે જાણે બોલ્યો કે -

”તારાથી નહી થાય મિત્ર ! ”

“ચકલા કોઈ દી બાજ ન થાય યાર…”

અને honestly?

એ dialogue સાંભળીને મને લાગ્યું

કે મારા કબાટ માટે National Geographic વાળો documentary narrator બોલી ગયો.

પછી હું કબાટ સામે ઊભી રહીને literally એને જોઈને બોલી -

“અમે ખાઈએ એ બાજરાનો રોટલો કોરેકોરો ને તમે આવવા દ્યો મોરેમોરો…

આજે તો મોરેમોરો આવવા જ દ્યો વ્હાલા…”

એટલી sincerity થી કહ્યું હતું

કે બે મિનિટ માટે મને પોતાને લાગ્યું

હું wardrobe નહીં… toxic relationship છોડવાની speech આપી રહી છું.

એક dress મળી જે મેં full confidence થી order કરી હતી.

Online model પર જોઈને લાગ્યું હતું —

“વાહ… classy… elegant… rich vibes…”

પણ real life માં પહેરું ત્યારે એવું લાગતું હતું જાણે curtain એ human rights માગીને body પર settle થવાનું નક્કી કર્યું હોય.

પછી એક jeans મળી.

એ જોઈને emotional background music વાગવા લાગ્યું.

કારણ કે એક સમય હતો

જ્યારે હું એમાં comfortably fit થતી હતી.

હવે એ પહેરવાનો પ્રયત્ન કરું તો એવું લાગે જાણે

zip નહીં…

UPSC interview clear કરવાનો પ્રયાસ ચાલી રહ્યો હોય.

અને સૌથી dangerous category -

“આ પછી પહેરીશ.”

ગુજરાતી girls પાસે આ category ના કપડાં એટલા હોય

કે અલગ GST slab આવી જાય.

એક purse મળ્યું. અંદરથી નીકળ્યું:

- 47 રૂપિયાના bills,

- expired lipstick,

- broken hairpin,

- Tic Tac નો એકલો દાણો,

- અને one-sided love જેવી lonely earring.

પછી અચાનક એક જૂની handwritten ચિઠ્ઠી મળી.

બે મિનિટ માટે હું movie heroine બની ગઈ.

આંખોમાં nostalgia…

હાથમાં paper…

background માં બાપડો Arijit Singh mentally વગાડાઈ ગયો. 

એટલી વારમાં mummy નો અવાજ આવ્યો -

“ગોઠવાય તો ગોઠવ… નહીં તો drama બંધ કરીને બહાર આવ.”

હવે તો યાર ... આત્મસન્માન ની વાત છે ! હવે તો વ્હાલા રાણો રાણા ની રીતે ...

Reality slapped harder than WiFi bill.

આ બધામાં સૌથી funny moment?

મેં “donation pile” બનાવી.

પાંચ મિનિટ પછી એ pile માંથી અડધા કપડાં પાછાં કાઢી લીધા.

કારણ કે apparently…

“આ ઘર માં પહેરવાના નથી… પણ લાગણી જોડાયેલી છે.”

છેલ્લે result શું આવ્યું?

કપડાં bed પર,

hanger જમીન પર,

હું mental breakdown પર…

પણ હા…

કબાટ પાછળથી 700 રૂપિયા મળ્યા.

તો technically…

આ આખી process માં નફો મળ્યો કહી શકાય !! 😂

જવાબદારીઓમાંથી પોતાની ઓળખ સુધી: મારી લેખનની સફર

Hello Monks !!

એક સમય હતો જ્યારે લખવું મારી અંદરનું એક સ્વાભાવિક ભાગ હતું - એકદમ સરળ, સ્વાભાવિક, જાણે શ્વાસ લેવું હોય તેમ. શબ્દો સહેલાઈથી આવી જતા, લાગણીઓ પોતે જ કાગળ પર ઉતરી આવતી, અને મને મારી વાત કહેવા માટે ક્યારેય વિચારવું પડતું નહોતું.

પછી જીવન બદલાયું.

જવાબદારીઓ આવી - નવી ભૂમિકાઓ, નવી અપેક્ષાઓ, નવી પ્રાથમિકતાઓ. ધીમે ધીમે લખવું પાછળ રહી ગયું. કારણ કે મને એ ગમતું ન હતું એવું નહીં, પણ કારણ કે મેં તેને પસંદ કરવાનું બંધ કરી દીધું. દિવસો મહિના બન્યા, અને મહિના વર્ષોમાં બદલાયા. જીવન સંભાળતા સંભાળતા, ક્યાંક હું લખવાનું શું લાગે છે એ ભૂલી ગઈ.

મને ખબર પણ ન પડી કે ક્યારે હું એ વ્યક્તિમાંથી, જે શબ્દોમાં જીવતી હતી, એ વ્યક્તિ બની ગઈ કે જેને લાગણીઓ વ્યક્ત કરવા માટે સમય જ મળતો નહોતો.

પણ એક વાત સાચી છે - જિદ્દ, શોખ કે પ્રેમ ક્યારેય પૂરેપૂરો ખોવાતો નથી. એ શાંત રીતે અંદર જ રહે છે, તમારી રાહ જોતા.

કેટલાક પળોમાં મને એ ફરી અનુભવાતું - જ્યારે હું કોઈ પુસ્તકની લાઈન વાંચતી, કોઈ ઊંડી વાત સાંભળતી કે એકલી બેઠી વિચારતી. અંદરથી કોઈ અવાજ આવતો, “તું આને મિસ કરે છે ને?”

અને હા, હું કરતી હતી.

પાછું શરૂ કરવું સહેલું નહોતું. એવું નહોતું કે એકદમ બધું ફરી પહેલાં જેવું થઈ જાય. મેં પોતાને શંકા કરી. વિચાર્યું કે શું હું હજુ પણ લખી શકું? શું હવે મોડું થઈ ગયું છે? શું હું પાછી આવી શકીશ?

પણ પછી મને એક મહત્વની વાત સમજાઈ -

હું શૂન્યથી શરૂઆત કરી રહી નહોતી.
હું અનુભવથી શરૂઆત કરી રહી હતી.

જે વર્ષો મેં “ગુમાવ્યા” એવું લાગતું હતું, એ વર્ષોએ મને ઘડી હતી. જવાબદારીઓ, લાગણીઓના ઉતાર-ચઢાવ, શાંતિના પળો - આ બધાએ મારી અંદર વધુ ઊંડાણ ઉમેર્યું હતું. હું પહેલાની જેવી લેખિકા નહોતી રહી… અને કદાચ એ સારી વાત હતી.

તો મેં ફરી શરૂ કર્યું.

પરફેક્ટ રીતે નહીં. નિયમિત રીતે પણ નહીં.
પણ સાચાઈથી.

એક પાનાથી. એક વિચારથી. એક શાંત પળથી.

અને ધીમે ધીમે, લખવું ફરીથી મારું બનવા લાગ્યું.

આ સફર ફક્ત લખવાની નથી. આ મારી પોતાની ઓળખ ફરી શોધવાની છે - એ ભાગને ફરી જીવંત કરવાની છે, જેને મેં જવાબદારીઓમાં ક્યાંક દબાવી દીધો હતો.

તમે જવાબદાર હોઈ શકો… અને સાથે સાથે ઉત્સાહી પણ.
તમે બીજાઓની કાળજી રાખી શકો… અને તમારા સપનાઓની પણ.
તમે થોડો વિરામ લઈ શકો… અને ફરીથી શરૂઆત પણ કરી શકો.

આજે હું લખું છું કારણ કે મારા પાસે સમય છે એ માટે નહીં - 
પણ કારણ કે હું સમય કાઢું છું.

અને કદાચ એ જ સૌથી મોટો ફેર છે.

જો તમે પણ એવુ અનુભવો છો કે જીવનની જવાબદારીઓ વચ્ચે તમે તમારા કોઈ ભાગને ખોવી દીધો છે તો આ તમાર| સંદેશ છે:

તમે પાછા આવી શકો છો !!
તમે તમારી જાતને ફરી શોધી શકો છો !!
તમે ફરીથી શરૂઆત કરી શકો છો !!

કારણ કે ઘણી વખત સૌથી સુંદર સફરો સ્વતંત્રતાથી નહીં  પણ જવાબદારીઓ વચ્ચે પોતાને શોધવાથી શરૂ થાય છે.

From Responsibilities to Rediscovery : My Writing Journey

Hello Monks !!

There was a time when writing was a part of me- effortless, natural, almost like breathing. Words would come easily, emotions would find their way onto paper, and I never had to think twice before expressing myself.

Then life happened.

Responsibilities came first with new roles, new expectations, new priorities. Slowly, writing took a backseat. Not because I stopped loving it, but because I stopped choosing it. Days turned into months, and months into years. Somewhere in between managing life and meeting expectations, I forgot what it felt like to write for myself.

I didn’t realize when I went from being someone who lived through words to someone who barely had time to feel them.

But the strange thing about passion is - it never truly leaves you.

It stays, quietly waiting.

There were moments—small ones—when I felt it again. While reading a line in a book, hearing a meaningful conversation, or simply sitting alone with my thoughts. Something inside me would whisper, “You miss this, don’t you?”

And I did !!

Coming back wasn’t easy. It wasn’t like flipping a switch. I doubted myself. I questioned whether I still had it in me. I wondered if I was too late, too out of touch, too far from where I once was.

But then I realized something important : 

I wasn’t starting from zero.
I was starting from experience.

The years I thought I had “lost” were actually shaping me. The responsibilities, the emotional ups and downs, the silence, the growth - they all added depth to my voice. I wasn’t the same writer anymore, and maybe that was a good thing.

So I started again.

Not perfectly. Not consistently. But honestly.

One page at a time. One thought at a time. One quiet moment at a time.

And slowly, writing began to feel like mine again.

This journey isn’t just about writing. It’s about rediscovering a part of myself that I had set aside. It’s about realizing that responsibilities can shape you - but they don’t have to define or limit you.

You can be responsible and still be passionate.
You can care for others and still care for your dreams.
You can pause… and still restart.

Today, I don’t write because I have time.
I write because I choose to make time.

And maybe that’s the biggest difference.

If you’re someone who feels like you’ve lost a part of yourself in the process of living up to expectations - this is your reminder:

You’re allowed to come back.
You’re allowed to rediscover yourself.
You’re allowed to begin again.

Because sometimes, the most beautiful journeys don’t start from freedom - 

They start from finding yourself within your responsibilities.