🎙️ “કબાટ કાંડ : મોરેમોરા આવવા દ્યો વ્હાલા”

 ✨ Khavad Universe ft. Riddhi ✨

🎙️ “કબાટ કાંડ : મોરેમોરા આવવા દ્યો વ્હાલા”

ગઈકાલે રાત્રે 10:47 વાગ્યે ઘરમાં officially “સ્વચ્છ ભારત અભિયાન : Wardrobe Edition” શરૂ કરવામાં આવ્યું.

Mission એક જ હતું  -

“આજે ગમે તેમ થાય… કબાટ તો ગોઠવાઈને જ રહેશે.”

બસ.

Decision એવો dangerous હતો જાણે કોઈ king Alexander યુદ્ધ પહેલા તલવાર જમીન પર મારીને પ્રતિજ્ઞા લેતો હોય.

મેં મનમાં જ કહી દીધું -

“અબ જીતની ભી સાંસે બચી હૈ… વો ઇસ કબાટ કો સેટ કરને મેં ખર્ચ હોગી બાબુ મોશાય…”

કારણ કે હવે આ ઘા સહન નહોતો થતો યાર....

દરરોજ સવારે કબાટ ખોલું અને કપડાં એ રીતે બહાર પડે

જાણે વર્ષોથી અંદર બંધ લોકો freedom fight જીતીને બહાર આવી રહ્યા હોય.

એક top ખેંચું તો એની સાથે:

- બે દુપટ્ટા,

- એક bag,

- ત્રણ guilty memories,

- અને 2019 ની unresolved trauma પણ બહાર આવી જાય.

હું તો કપડાં શોધવા જાઉં...

અને કબાટ મને character development આપી દે.

પહેલો drawer ખોલ્યો.

એટલો ભરેલો હતો કે મને બે મિનિટ માટે doubt આવ્યો ..

બે યાર !! આ wardrobe છે કે refugee camp?

એટલામાં કબાટ મારી સામે ટાયડુ હાસ્ય સાથે જાણે બોલ્યો કે -

”તારાથી નહી થાય મિત્ર ! ”

“ચકલા કોઈ દી બાજ ન થાય યાર…”

અને honestly?

એ dialogue સાંભળીને મને લાગ્યું

કે મારા કબાટ માટે National Geographic વાળો documentary narrator બોલી ગયો.

પછી હું કબાટ સામે ઊભી રહીને literally એને જોઈને બોલી -

“અમે ખાઈએ એ બાજરાનો રોટલો કોરેકોરો ને તમે આવવા દ્યો મોરેમોરો…

આજે તો મોરેમોરો આવવા જ દ્યો વ્હાલા…”

એટલી sincerity થી કહ્યું હતું

કે બે મિનિટ માટે મને પોતાને લાગ્યું

હું wardrobe નહીં… toxic relationship છોડવાની speech આપી રહી છું.

એક dress મળી જે મેં full confidence થી order કરી હતી.

Online model પર જોઈને લાગ્યું હતું —

“વાહ… classy… elegant… rich vibes…”

પણ real life માં પહેરું ત્યારે એવું લાગતું હતું જાણે curtain એ human rights માગીને body પર settle થવાનું નક્કી કર્યું હોય.

પછી એક jeans મળી.

એ જોઈને emotional background music વાગવા લાગ્યું.

કારણ કે એક સમય હતો

જ્યારે હું એમાં comfortably fit થતી હતી.

હવે એ પહેરવાનો પ્રયત્ન કરું તો એવું લાગે જાણે

zip નહીં…

UPSC interview clear કરવાનો પ્રયાસ ચાલી રહ્યો હોય.

અને સૌથી dangerous category -

“આ પછી પહેરીશ.”

ગુજરાતી girls પાસે આ category ના કપડાં એટલા હોય

કે અલગ GST slab આવી જાય.

એક purse મળ્યું. અંદરથી નીકળ્યું:

- 47 રૂપિયાના bills,

- expired lipstick,

- broken hairpin,

- Tic Tac નો એકલો દાણો,

- અને one-sided love જેવી lonely earring.

પછી અચાનક એક જૂની handwritten ચિઠ્ઠી મળી.

બે મિનિટ માટે હું movie heroine બની ગઈ.

આંખોમાં nostalgia…

હાથમાં paper…

background માં બાપડો Arijit Singh mentally વગાડાઈ ગયો. 

એટલી વારમાં mummy નો અવાજ આવ્યો -

“ગોઠવાય તો ગોઠવ… નહીં તો drama બંધ કરીને બહાર આવ.”

હવે તો યાર ... આત્મસન્માન ની વાત છે ! હવે તો વ્હાલા રાણો રાણા ની રીતે ...

Reality slapped harder than WiFi bill.

આ બધામાં સૌથી funny moment?

મેં “donation pile” બનાવી.

પાંચ મિનિટ પછી એ pile માંથી અડધા કપડાં પાછાં કાઢી લીધા.

કારણ કે apparently…

“આ ઘર માં પહેરવાના નથી… પણ લાગણી જોડાયેલી છે.”

છેલ્લે result શું આવ્યું?

કપડાં bed પર,

hanger જમીન પર,

હું mental breakdown પર…

પણ હા…

કબાટ પાછળથી 700 રૂપિયા મળ્યા.

તો technically…

આ આખી process માં નફો મળ્યો કહી શકાય !! 😂